روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

بسته سلسله سلسله مویی بودیم

کس دران سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت

سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول انکس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دل ارایی او

شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سروسامان دارد

 *

پیش او یار نو یار کهن هر دو یکیست

حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکیست

بعد از این ما و سر کوی دل ارای دگر

با غزالی به غزل خوانی وغوغای دگر

تا حالا شده برای ملاقات کسی وقت نداشته باشی  و امروزو فردا کنی و لی یکدفعه بهت بگن دیگه نمی تونی اون شخصو ببینی؟

تا حالا شده کنار بدن بی جون یه ادم مهربون بشینی و چهره ساکت خاموششو نگاه کنی و بگی متاسفی که دیر مهربونیشو فهمیدی؟

بگی نمی دونستی اینقدر زودو بی خبر می خواد بره؟

دستای کسی رو گرفتی که دیگه دستاش قدرت نوازش و فشردن دستاتو نداره چون روح تو بدنش نیست؟

گاهی وقتا ادم دیر می فهمه که واسه همه چیز وقت جبران هست جز برای وقت گذاشتن واسه کسایی که دوستت دارن

منم قرار بود فردا برم عممو ببینم اما نمی دونستم واسه اون دیگه فردایی نیست چون همون شب فوت کردو همه مارو تنها گذاشت

کاش راه جبران بود...................

شايد تصاوير بالاو يا عكسهايي شبيه آنرا قبلا زياد ديده ايد. تصاويري كه مربوط به خطاي ديد مي شوند. اما شايد كاربرد آنها را ندانيد...
تصاوير زير براي امتحان مقدار استرسي كه يك فرد دارد و يا فشاري كه مي تواند تحمل كند، استفاده مي شود. هر چه اين تصاوير از نگاه شما آرامتر بچرخند، شما تحمل بيشتري داريد و آرامتر هستيد!
بعضي جنايتكاراني كه با اين تصاوير امتحان شده اند، اين تصاوير را به صورت ديوانه واري در حال چرخش مي ديدند، اما كودكان و افراد آرام آنها را كاملا ثابت مي ديدند. شايد اگر خود شما هم اين تصاوير را در مواقع مختلف ببينيد سرعتهاي مختلفي را تجربه كنيد...
البته ميدانيد كه هيچ كدام از اين تصاوير در حال چرخش نيستند. آنها كاملا ثابتند!

  شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب
مي گفت :
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه  
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد